Oι ταινίες και τα video games έχουν αναπτύξει σχέση... περίπλοκη στο πέρασμα των δεκαετιών: είναι μια ιδιότυπη αλληλεπίδραση με εμπορικές διαστάσεις που συχνά επηρεάζει το τελικό αποτέλεσμα, με πολλούς δημιουργούς της μίας μορφής τέχνης να αξιοποιούν γόνιμα ή λιγότερο γόνιμα τα χαρακτηριστικά στοιχεία της άλλης και το αντίθετο, αλλά και με πολλές προσπάθειες "γεφύρωσής" τους. Πανελάχιστοι, ωστόσο, δημιουργοί μπορούν να ισχυριστούν ότι έχουν εξερευνήσει τα όρια του τί μπορεί η μία ή η άλλη μορφή τέχνης να προσφέρει όσο ο Hideo Kojima, ο βετεράνος δημιουργός που έχει χαρίσει στην αγορά των video games τίτλους-σταθμούς όπως τα Metal Gear Solid 2, Zone of the Enders και Death Stranding.
Καμία έκπληξη, λοιπόν, που ο νεότερος τίτλος του Kojima, το Death Stranding 2, αποδείχθηκε τόσο ποιοτικό και συναρπαστικό όσο ήλπιζαν οι κάτοχοι του PlayStation5, του συστήματος για το οποίο κυκλοφόρησε αποκλειστικά η παραγωγή αυτή πέρσι τον Ιούνιο. Η Sony, ως εκδότριά του, το διατήρησε στο προσκήνιο για το σύστημά της σχεδόν εννέα μήνες, όμως παράλληλα είχε φροντίσει να αναπτύσσεται και η έκδοση για προσωπικούς υπολογιστές - η οποία μόλις κυκλοφόρησε και αξιολογήσαμε τις προηγούμενες ημέρες. Η γνώμη μας γι' αυτήν;
Καθώς για τους κατόχους PC το αρχικό Death Stranding έχει κυκλοφορήσει εδώ και πολύ καιρό, έχει νόημα μία γοργή ανασκόπηση του σεναριακού πλαισίου που εκείνο είχε θέσει: σε μία φανταστική Αμερική του μακρινού μέλλοντος λαμβάνει χώρα ένα αρχικά ανεξήγητο παγκόσμιο συμβάν, το οποίο έχει ως αποτέλεσμα υπερφυσικά όντα (Beached Things) να "περάσουν" στην διάσταση των ζωντανών με καταστροφικά αποτελέσματα. Η ανθρωπότητα κατακερματίζεται σε απομονωμένες πόλεις και στηρίζεται πλέον σε τολμηρούς "μεταφορείς" (porters) που διανύουν τις επικίνδυνες ανοιχτές περιοχές για να φέρουν ζωτικής σημασίας φορτία από την μία στην άλλη.
Σε αυτό το πλαίσιο ο Kojima είχε "χτίσει" ένα περίπλοκο, πολυεπίπεδο σενάριο που διαπραγματεύτηκε με τρόπο αξιοθαύμαστο την ανθρώπινη φύση και την ανάγκη της για επικοινωνία, την ζωή, τον θάνατο και την σημασία τους, καθώς και το πώς όλα αυτά οδηγούν - μέσα από πάμπολλα εμπόδια και πάλη, κυριολεκτική και μεταφορική - στο σημείο όπου η ελπίδα για το αύριο μπορεί να επιβιώσει και να εμπνεύσει. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο πρωταγωνιστικός χαρακτήρας, ένας porter ονόματι Sam Bridges, αναλαμβάνει και κατορθώνει εν τέλει να "διασυνδέσει" τις απομονωμένες United Cities of America εγκαθιστώντας κι ενεργοποιώντας "σταθμούς" παντού στην χώρα, χαρίζοντας έτσι στην ανθρωπότητα την ελπίδα για κάτι καλύτερο (και στους fans του Kojima... ολοφάνερη σεναριακή εκκρεμότητα για σχετικό sequel).
Οι παίκτες στο Death Stranding 2 αναλαμβάνουν και πάλι τον ρόλο του Bridges, ο οποίος - έντεκα μήνες μετά από τα συμβάντα του αρχικού τίτλου - στην θεωρία θα έπρεπε να έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση, στην πράξη όμως καλείται λόγω των ειδικών δυνατοτήτων και της εμπειρίας του να επεκτείνει το "δίκτυο" που αρχικά συνέθεσε πέρα από τα σύνορα των UCA, στο Μεξικό.
Όλα δείχνουν, ωστόσο, πως μία μεγαλύτερη απειλή από τα Beached Things έρχεται πλέον στο προσκήνιο, μαζί με άλλους παράγοντες που είχαν υποννοηθεί στο αρχικό DS, με εν δυνάμει καταστροφικές συνέπειες για όλη την ανθρωπότητα - και ο Bridges θα πρέπει να μεταβεί στην Αυστραλία για να "χτίσει" ένα παρόμοιο δίκτυο "σταθμών" ώστε να αποφευχθούν τα χειρότερα. Εκεί, στην ουσία, λαμβάνει χώρα το μεγαλύτερο τμήμα του τίτλου, αν και τίποτε δεν αποκλείει ο Sam να μεταβεί και σε άλλες περιοχές κατά την εξέλιξη του DS2.
Η διάθεση του Kojima για αλλαγές στο νέο Death Stranding δεν περιορίζεται μόνο στα της... γεωγραφίας: αν μη τί άλλο, ο διάσημος δημιουργός δείχνει να έχει λάβει στα υπ' όψιν την κριτική που τού είχε ασκηθεί για στοιχεία του αρχικού. Στο DS2, για παράδειγμα, υπάρχει μεν εκτενές εισαγωγικό τμήμα, όμως η δράση ξεκινά πολύ νωρίτερα και περισσότερο δυναμικά. Η Αυστραλία επίσης δείχνει να μην έχει επιλεγεί τυχαία, καθώς υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ποικιλία στα διαφορετικά περιβάλλοντα απ' ότι στην Αμερική και η εξερεύνηση γίνεται περισσότερο ενδιαφέρουσα.
Σημαντικό είναι και το γεγονός ότι στο Death Stranding 2 υπάρχουν επίσης πιο πολλές και καλύτερες επιλογές μετακίνησης για τον Sam. Όχι πως δεν... "πέφτει πολύ περπάτημα" και εδώ, προφανώς, αλλά η μετακίνηση έχει επεκταθεί σημαντικά ως μηχανισμός σε σχέση με το αρχικό Death Stranding (το οποίο ομολογουμένως χρειαζόταν ουκ ολίγη υπομονή στην αρχή). Η ίδια η αίσθηση του παιχνιδιού, άλλωστε, έχει εμπλουτιστεί με νέα στοιχεία ή βελτιωθεί σε πολλούς τομείς συγκριτικά με το αρχικό DS. Αναπολώντας, ίσως, την εποχή των Metal Gear Solid, ο Kojima έχει αυτή τη φορά δώσει περισσότερες επιλογές για σιωπηλή (stealth) προσέγγιση στις αποστολές του Sam, με χρησιμότερο εξοπλισμό και βοήθεια από το περιβάλλον.
Όσοι και όσες θα προτιμήσουν την δράση και τις απευθείας συγκρούσεις θα διαπιστώσουν πάντως πως και αυτές είναι βελτιωμένες στον χειρισμό και την συνολική ευελιξία, καθώς υπάρχει προοδευτική βελτίωση χαρακτηριστικών σε κάθε μία από τρεις διαθέσιμες προσεγγίσεις (με την τρίτη ο παίκτης μπορεί να δοκιμάσει την διεκπεραίωση των αποστολών απο εναλλακτικά μονοπάτια που δεν τον φέρνουν καν σε επαφή με τους πιο πολλούς αντιπάλους). Υπάρχουν γενικότερα πιο πολλοί τρόποι να κάνει πιο πολλά πράγματα κανείς στο Death Stranding 2, κάτι σαφώς ευπρόσδεκτο είτε έχει προηγουμένως παίξει τον αρχικό τίτλο, είτε όχι.
